برقص با من
می دانی بی جهت نبود که آن همه دنبالش گشتم...                   باز غروب می شود و موسم دلتنگی می رسد و این موسیقی و ترانه ها هستند                   که همه چیز را تحمل پذیر میکنند...                    از بیرون صدای چهچهه پرنده ای آزاد و شاد می آید و بوی مطبوع چای                   فضای اتاق خالی از تو را پر کرده...                   می دانم که دیگر هرگز تو را نخواهم دید اما چه کسی میتواند خاطره با هم                   بودنمان را بدزدد یا مال خود کند؟                   من و تو آن را داریم و همین هم بس...                   تو تنها کسی بودی که همیشه و با تمام وجود می خواستم بمانی...                   با تو میشد نقاشی کشید و ترانه خواند  و رقصید...                   میشد پر از شادی کودکی شد و خندید...                   دو فنجان یک شکل و یک بسته شکلات ما را مهمان میکند و ما به هم لبخند                   میزنیم و زمان متوقف میشود و برای ابد به آن ترانه های جادویی گوش                   میسپاریم و جادو میشویم...                  حالا میتوانم بی آنکه صورتم را چون تو پنهان کنم با ترانه"برقص با من" تا                   انتهای عشق به تمام آن روزهای سبک و بهاری و سحر انگیز برگردم و                   چشمهایم را خیس خیس کنم و به این اتاق ،به این دیوار ها، به درخت                   روبروی پنجره و به زمینی که در حال گردش است لبخند بزنم و با تو برقصم                   تا انتهای عشق....تا انتهای عشق....
نوشته شده در  پنجشنبه سی ام خرداد 1387ساعت 10:3 توسط سونیا

یادگاری از من
نوشته شده در  دوشنبه بیستم خرداد 1387ساعت 12:28 توسط سونیا

همیشه به یادتم
آخرین شب گرم رفتن دیدمش   لحظه های واپسین دیدار بود   او به رفتن بود و من در اضطراب   دیده ام گریان دلم بیمار بود   گفتمش از گریه لبریزم نرو   گفت جانا ناگزیرم نا گزیر   گفتم او را لحظه ای دیگر بمان   گفت میخواهم ولی دیر است...دیر   در نگاهش خیره ماندم نا امید   سر نهادم غمزده بر دوش او   بوسه های گریه آلودم نشست   بر سر و بر لاله های گوش او   ناگهان آهی کشید و گفت وای...   زندگی زیباست گاهی گاه زشت   گریه را بس کن مرا آتش نزن   ناگریزم از قبول سرنوشت   از سخن ماندیم و او با هر نگاه   گفت :میدانم ...جدایی زود بود   در نگاه آخرینش بین ما   "های های گریه و بدرود بود"
نوشته شده در  یکشنبه نوزدهم خرداد 1387ساعت 11:38 توسط سونیا

من ميرم ولي باز تو بدون هميشه ياد تو از خاطر من فراموش نميشه
قسمت نشد ببينمت خدانگهداري كنم   فرصت نشد بمونمو از تو نگهداري كنم   گفتم اگه ببينمت دل كندنم سخت برات بگي نرو رفتن پر از درد برام     گفتم صداتو نشنوم نديده از پيشت برم  پشت سرم زاري نكن چكار كنم .......   ...............مسافرمممممم..............   من ميرم ولي باز تو بدون هميشه   ياد تو از خاطر من فراموش نميشه گل من خوب ميدوني بي تو تك و تنهام   ...............عزيزمممممم...............   اگه تو نباشي.......ميميرممممممم..  نامه رو تا تهش بخون ....گريه نكن طاقت بيار   نامه رو خط خطي نكن....دو جمله رو هم دووم بيار   باور نكن يه بي وفام.......نامه ميزارم و ميرم......... .............نه............نه.............نه..............   قسمت زندگيم اينه.......به كي بگم.......مسافرم   سهم من از تو دوريه......تو لحظه هاي بي كسي   قشنگيه قسمت ماست......كه ما به هم نمي رسيم   من ميرم ولي باز تو بدون هميشه....................   ياد تو از خاطر من فراموش نميشه......................   گل من خوب ميدوني بي تو تك و تنهام ............   .......................عزيزم.......................  اگه تو نباشي............ميميرم   هميشه زنده ميمونن با ياد تو ترانه هام   منو ببخش اگه بازم....اشكام چكيد رو نامه هام   ديگه تموم شد فرصتم....خاطره هام پيشت باشه  تموم خاطرات خوش........خدانگهدارت باشه   م......س......ا......ف......ر
نوشته شده در  سه شنبه بیست و چهارم اردیبهشت 1387ساعت 13:24 توسط سونیا

غمگين شهرتون منم
اي آدماي شهر غم از همه غمگين تر منم کي گفته مجنون عاشقه ؟ من از اونم عاشق ترم   آي عاشقاي بي نفس آي دلاي بي همنفس کي مثل من بالش شکست الان نشسته تو قفس ؟   کي مثل من گريه مي کرد ؟ شبا رو بي تابي مي کرد ؟ کي وقتي تنها موند يه شب شب تا سحر زاري نکرد ؟   فرهاد اگه يه بار اومد غرور سنگا رو شکست کاش يه بارم همت مي کرد غرور دل رو مي شکست !   من از اونم عاشق ترم تيشه به سنگ نمي زنم اما بدونيد که شده غرور دل رو بشکنم   يه ذره عاشقي کنيد يه بار به عشق بد نکيد بد جوري مونديد تو لجن !! يه بار به عشق بد نکنيد   آي آدماي شهر غم من از ديارتون ميرم اما فراموش نکنيد غمگين شهرتون منم
نوشته شده در  جمعه ششم اردیبهشت 1387ساعت 14:42 توسط سونیا

دوست دارم قد تموم آدما
دوست دارم دوست دارم قد تموم آدما قد تموم عاشقا دل بردی و پنهون شدی از من چرا ای بی وفا از من چرا از من چرا عاشق شدم عاشق شدم از چشم من پنهون نشو تنها شدم تنها شدم تنها نرو تنها نرو پر می کشی تا آسمون من خسته بی بال و پر روزی که برگردی دگر از من نمی بینی اثر من مثل ابر رهگذر میبارم از شب تا سحر دریا نمیگیره نشون از قطرهای در به در
نوشته شده در  چهارشنبه پانزدهم اسفند 1386ساعت 14:43 توسط سونیا